Shopping in the time of Corona virus

English

I really started to look forward to our Sunday grocery shopping. Our favourite store is 50 min by foot from our place. We use that time to relax because the road to there is really pleasant and also counts as a workout. Especially on our way back, when we are generously loaded. 🙂 Every time we go we pass by these “Alpine style” houses which are a great reminder of my hometown and they make me feel less homesick.

On our way there we curse people who are too close to us and say hello to those who are two metres away 🙂

While waiting in a queue we can see the same people (workers and buyers) and I am really glad about it. Something constant in this changing world. I like the fact that I am queuing with the same people and that the same person is going to pass me a trolley. I like the fact that everyone is polite and patience, some are reading, some of them are listening to music, some are chatting with us or each other.

There is also one elderly woman in her 80s shopping there. Every Sunday she parks her car near the entrance, buys her groceries and she puts them in the trunk – by herself. I started to admire her and every time I am happy to see her there, as an sign that things are not that bad.

On our way back we always stop at the same house to chat with at first an unknown woman but now almost a friend.

Even though we are politely distancing from each other I am starting to think that somehow that makes us closer – solidarity in time of crisis.

Slovenščina

Resnično sem se začela veseliti najinih nedeljskih nakupov. Najina najljubša trgovina je oddaljena 50 minut peš in ta čas lepo izkoristiva za sprostitev, ker je pot do tja zelo lepa in se tudi šteje kot telovadba. Posebej nazaj, ko sva bogato naložena. 🙂 Vsakič greva mimo teh “alpskih” hiš, ki me spomnejo na dom in me naredijo manj domotožno.

Po poti preklinjava ljudi, ki so nama preblizu, in pozdravljava tiste, ki so na dveh metrih 🙂

Dokler čakava v vrsti, opažava iste ljudi (tako kupce kot prodajalce) in sem resnično vesela zaradi tega. Nekaj stalnega v tem nenehno spreminjajočem se svetu.

Veseli me dejstvo, da sem v vrsti z istimi ljudmi in da mi bo vedno ista oseba podala voziček. Veseli me tudi dejstvo, da so vsi vljudni in potrpežljivi, eni berejo, drugi poslušajo glasbo, tretji se pogovarjajo z nama ali med sabo.

Med nami je vedno tudi starejša gospa, okoli 80. Vsako nedeljo parkira svoj avto blizu vhoda, opravi nakup, naloži stvari v prtljažnik – vse sama. Začela sem jo občudovati in hkrati sem je vsakič vesela, ker mi je kot pokazatelj, da stvari le niso tako slabe.

Na poti nazaj se vedno zaustaviva pri isti hiši in počvekava s sprva neznano osebo, ampak sedaj že novo prijateljico.

Čeprav se vljudno izogibamo med sabo, se mi čedalje bolj poraja občutek, da nas to na en način zbližuje – da se solidariziramo v nesreči.

Македонски

Некако почнав искрено да им се радувам на нашите неделни пазарувања. Нашата омилена продавница е оддалечена 50 минути пеш и тоа време го искористуваме за релаксирање – патот до таму е навистина пријатен и се вбројува во фискултура. Посебно кога се враќаме богато натоварени 🙂 Секогаш поминуваме и покрај овие “алпски” куќи, кои ме потсетуваат на мојот дом и ме прават помалку да тагувам по Татковината.

По патот ги кудиме луѓето кои ни се преблиску и ги поздравуваме оние на два метра 🙂

Додека чекаме на ред ги забележуваме истите луѓе (купувачи и продавачи) и тоа ме прави среќна. Барем нешто е стално во овој променлив свет.

Ме радува кога со истите луѓе чекам на ред и дека истата личност ќе ми подаде количка. Кога сите се учтиви и трпеливи – некои читаат, некои слушаат музика а некои разговараат со нас или меѓу себе.

Со нас е и една постара жена на околу 80. Секоја недела го паркира автомобилот блиску до влезот, накупува, товари во багажник, и така – се сама. Почнав да и се воодушевувам и да и се радувам кога ќе ја видам, бидејќи ми е некаков знак дека состојбата и не е толку лоша.

На враќање, секогаш застануваме пред истата куќа и разговараме со порано само познаничка, а сега веќе наша нова пријателка.

Иако учтиво се избегнуваме сепак се повеќе и повеќе ми се всадува чувство дека тоа почнува на некој начин и да не зближува – да се солидаризираме во несреќата.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s