One Victorian day in The Foundling Museum and Charles Dickens Museum

English:

This Friday I dived into the Victorian times. I went to visit The Foundling Museum. This museum amazed me with the fact that this institution is created by one man. And if I hear one more time that one is none.

Philanthropist Thomas Coram was campaigning for 17 years to get approval from the king to register this charity under the name hospital, but that is not coming from the word hospital for sick people but is derived from the word hospitality for abundant children. During the Victorian times lots of children died or were orphans, so this institution took care for some of them and gave them salvation.

We can see here some pictures by Wiliam Hogarth, Thomas Gainsborough and Joshua Reynolds donated to this museum as a sign of their support. This institution was also the first public gallery. We can find here also a gallery of the famous Handel,

yes, that one, the famous German composer and here is the place of his last will.

In the same room we can find very comfy seats with speakers, from which we can listen to his music.

Despite the fact that this museum represents a very dark story, it is still worth seeing.

The most memorable thing for me were tokens, left by mothers as signs of recognitions so that children could be reunited with theirs mothers later if they wished, or they could sell the tokens and forget about them. Sad story.

When I decided that it is time to eat something I headed to the Charles Dickens museum and its lovely garden cafe.

I ate my lunch in this beautiful garden cafe, before I dived into the home of Charles and its history.

This home is interesting even if you never read Oliver Twist. But if you did read it and the story touched you, then you will definitely be more moved by the fact that you can step inside the authors office; on the very same place where the story of Oliver Twist was born. Cool, right?

And the fact that you can sit on the Charles’, yes, Charles’, I call him by his name because we know each other, well, ok, he doesn’t know me, but anyway… where was I, aha ok, while you are drinking your coffee in the garden you can realize that you are on the very same spot where Charles drank his coffee with his wife. Probably not in this very same chair, but definitely at this very same place. Mad, right?

At least for me.

Slovensko:

Ta petek sem se podala v viktorijanske čase. Šla sem obiskat The Foundling Museum. Bivša sirotišnica. Ta muzej me je navdušil predvsem s tem, da je sirotišnico ustvaril posameznik. In če samo slišim, da en ni noben.

17 let je filantropist Thomas Coram prosil kralja, če mu dovoli ustanovitev te dobrodelne ustanove, ki so jim rekli “hospital”, ampak to ni bolnišnica, temveč izhaja iz besede hospitality, se pravi dobrodelna ustanova za sprejem otrok. V viktorijanskih časih je veliko otrok umrlo ali ostalo brez staršev zaradi revščine in ta ustanova je poskrbela, da so vsaj nekateri izmed njih dobili zatočišče.

Tukaj se nahaja kar nekaj umetniških slik, ki so jih umetniki kot so Wiliam Hogarth, Thomas Gainsborough in Joshua Reynolds podarili muzeju v znak podpore in muzej je baje tudi prva javna galerija. Tukaj se skriva tudi znana Handlova galerija,

ja, to je ta znan nemški skladatelj, v kateri najdemo tudi skladateljevo oporoko.

V isti sobi so tudi zelo udobni stoli z vgrajenimi zvočniki iz katerih se slišijo Handlova dela.

Čeprav je kar temačna tema, je muzej vseeno vreden ogleda.

Najbolj so mi ostali v spominu spominki s katerimi so mame označevale svoje otroke. Vsak je bil unikaten in otroci so ga lahko obdržali, da so se kasneje povezali z mamo, ali pa so ga prodali in pozabili nanjo. Žalostno.

Potem sem se odločila, da je čas, da nekaj pojem in muzej Charlsa Dickensa je bil ta prava odločitev. Sem šla lepo na vrt uživat svoje kosilo preden grem raziskovat notranje prostore muzeja, oziroma dom Charlesa.

Ta dom je zelo zanimiv tudi, če nisi bral Oliverja Tvista. Ampak, če si ga bral in se te je zgodba na en način dotaknila, potem se te bo še bolj dotaknilo dejstvo, da lahko vstopiš v pisarno avtorja in vidiš mizo na kateri je nastala. Noro, kajne?

In že samo dejstvo, da lahko sediš na Charlesovem, ja, jaz ga lahko kličem Charles, ker se dobro poznava… on mene ne ampak sej vseeno, kje sem že bila… aha, ja, vglavnem že medtem, ko srebaš kavo na njegovem vrtu, se zaveš, da je nekoč tudi on z ženo pil kavico tu. Sicer ne na istem stolu, ampak zelo verjetno na istem mestu. Cool, a ne?

Vsaj meni je bilo.

Македонски:

Во петокот се нурнав во Викторијанскиот период. Бев да го посетам музејот Фоундлинг – поранешниот дом за сирачиња. Бев воодушевена од самиот факт дека музејот е продукт на еден човек. И сега само нека ми рече некој, дека е еден како ниеден.

17 години Томас Корам се бореше за тоа кралот да му дозволи да го регистрира домот како добротворна установа. Името беше Фоундлинг хоспитал ама не како болница, туку како изведенка од именката хоспиталити; установа за гостопримство на децата сирачиња. Во Викторијанските времиња многу деца имаа умрено или останаа сирачиња од сиромаштијата, и установата успеа да заштити барем некои од нив.

Тука можеме да видиме неколку слики од Вилијам Хогарт, Томас Геинзборо и Џошуа Рејнолдс подарени во знак на поддршка. Воедно оваа установа била и првата јавна галерија.

Тука се крие и галеријата на славниот Хендел,

да, погодувате, тоа е славниот германски композитор, а тука се наоѓа и неговиот тестамент.

Во истата соба има и екстра удобни фотелји со звучници, преку кои можете да ги слушнете неговите дела.

Иако темата на музејот е малку мрачна, јас сепак го препорачувам.

Најголем впечаток ми оставија обележјата со кои мајките ги обележуваа своите деца. Секој од нив е уникатно изработен, а децата можеа да ги зачуваат; за покасно да ги здружат со нивните мајки, или да ги продадат, и засекогаш да ја избришат нивната трага. Жалосно.

Време беше да каснам нешто, и одлуката да го посетам музејот на Чарлс Дикенс во кој се наоѓа кафичот со прекрасната градина, беше одлична идеја. Во истата и седнав на ручек, пред да навлезам во длабочините од историјата на овој дом.

Музејот е интересен и ако не сте го читале Оливер Твист. А доколку сте го читале и приказната ве има трогнато, уште повеќе ќе ве трогне и фактот дека можете да ја посетите работната соба и да ја видите масата на која Оливер Твист се “роди”. Супер, нели?

А самиот чин што седев во дворот од Чарлс, да Чарлс, јас го викам по име бидејќи добро се познаваме, можеби тој мене не ама… каде ли останав, аха да, додека го сркав своето кафе, ме направи свесна дека и тој некогаш тука со неговата жена го има сркано своето. Можеби не на истава столица, меѓутоа дефинитивно на истово место. Возбудливо, нели?

Барем на мене ми беше.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s