La Traviata (Royal Opera House), Ensemble Modern (Southbank Centre) and Bill Viola / Michelangelo: Life, Death, Rebirth (Royal Academy of Arts)

English

My first blog post this year. Subject: art 🙂

This blog post was supposed to be published in February, but I was busy and forgot. The concert Mozart & Haydn on Sunday reminded me once again about it.

As the name suggests I am going to write about three art events: the opera La Traviata, concert Ensemble Modern and the exhibition Bill Viola/Michelangelo. What do they have in common? Nothing. An amazing classic opera, a modern concert in which young composers presented themselves and a modern exhibition by an American artists who tried to create a connection between the classic – in this case renaissance and the modern.

I enjoy classic things from my youth. They can be movies, books or just some creators. Modern things are not for me. I simply don’t understand them. I can look at them, I can think about them, but in my head, all of that is without sense. Something is missing, something is too much, something … doesn’t look right. A line cannot be a fish, or mother with a child. A line is a line … or it can be also something never-ending, a street, ok … it can be also a pencil. But fish? I don’t know what needs to be done to the fish, to look like that. Ok, ok, someone needs to squash her really hard. Voila, then it becomes a line, but now someone will say that I am a pessimist.

La Traviata, huh, La Traviata, it was gorgeous. On the stage was everything that the music was about. Joy, sadness, death. I can understand that. I felt that, and Verdi perfectly projected that. And actors vividly transferred emotions on the stage. This is it, singers follows the music. They felt it, transfered it…

I went to the concert of Vito Žuraj and others because I wanted to support “our” authors abroad. “Disapointed” because they were already supported by the Slovenian embassy and they didn’t need my humble support, but that is another story. Story for this time is that the instruments were used in a “wrong” way.

Accordion was used as a drum, the guitar as well, instead of drums they used tree branches, yes, you read me correcly, branches. Ordinary tree branches which were shaken by the performers in a very … interesting way. I wasn’t sure what to think about that. I admit, that I didn’t understand it. At one particular moment someone throw beer cans on the floor just to scare the audience. It was like that Hollywood scene with the cat …to surprise, to scare … Oh dear, I am sorry, but no thanks. I came to enjoy the music.

But no, there were some sounds which sounded veeerry disturbing. As if there were some cats in heat down the stage. And they used just the most squeking keys on the keyboard. The rest of them were waiting silently to be used, but the end of the waiting line was till the symphonic orchestra.

There is a saying that the art is what you feel while experiencing it, so everyone’s experience is different. I experienced this concert as an event in which all the instruments went crazy … or the musicians didn’t know how to use them.

And when you think that it can’t get any worse, I went to see Viola/Michelangelo. Concept of live, birth and death shown very vividly. Shocking, but why, why was there also Michelangelo. Connection, universal thesis, circle of life. But anyway, if Viola was inspired by Michelangelo’s drawings he can use them, but not in that way to leave them waiting silently like those keys from the concert. As if they had to be delighted by his work. I don’t know. Maybe I wasn’t convinced by the dark rooms, screams of giving birth and background flashes. The only thing which touched me was the 2 videos next to eachother, with another one between them … anyway, the video on the left presented a woman giving birth and on the right side a dying woman. I found out later that the dying woman was arthist’s mother.

I was deeply touched because on that day my friend’s mother died and I was thinking a lot about that before I went to the exhibition. The exhibition was very dark despite showing a lot of births. They’ve seen the light of day in the dark.

But La Traviata…

Slovensko

Moj prvi blog post letos. Tematika, umetnost 🙂

Ta blog bi moral biti objavljen že februarja ampak sem pozabila in me je nedeljski koncert Mozart in Haydn zopet spomnil nanj.

Kot vam že sam naslov pove bo beseda o treh kulturnih dogodkih in sicer o operi La Traviata, koncertu Ensemble Modern in razstavi Bill Viola / Michelangelo. Kaj imajo skupnega? Nič. Čudovita klasična opera, moderni koncert v katerem se predstavljajo mladi skladatelji in moderna razstava ameriškega umetnika, ki hoče narediti povezavo med klasičnim oziroma v tem primeru renesančnim in modernim.

Že od nekdaj imam rada klasike. Pa naj so to filmi, knjige ali pač ustvarjalci starega časa. Moderne stvari mi ne gredo. Jih pač ne razumem. Lahko gledam in razmišljam ampak pri modernem se mi samo zdi, da nekaj nima smisla. Nekaj manjka, nekaj je odveč, nekaj … ni prav. Črta ne more biti riba, ali mati z otrokom. Črta je črta … oziroma lahko je nekaj neskončnega, cesta, evo … lahko je tudi svinčnik. Ampak riba? Ne vem kaj se mora zgoditi ubogi ribi, da bi izgledala, kot črta. Ok, ok, da jo en spešta. Evo. Takrat je lahko črta, ampak nekdo bo sedaj rekel, da sem črnogleda.

La Traviata. Ah, La Traviata, bila je božanska. Na odru je bilo vse tisto o čemer muzika govori. Veselje, žalost, smrt. To razumem. To pač čutim in to je zelo dobro Verdi tudi ustvaril. In to so zelo dobro odigrali in zapeli na odru. To je to, pevci sledijo glasbi. Jo začutijo, prenesejo…

Koncerta Vita Žuraja in drugih skladateljev sem se udeležila, ker sem hotela podpreti “naše” v tujini. “Razočarana”, ker jih je že podprla slovenska ambasada in sploh ne rabijo moje skromne podpore, ampak to je že druga zgodba. Tukaj je zgodba, da so bili glasbeni inštrumenti uporabljeni “narobe”. Harmonika je služila, kot boben, kitara tudi, namesto bobnov so bile uporabljene veje, ja, prav ste prebrali veje. Navadne drevesne veje, ki so jih izvajalci tresli in pri tem vse skupaj je izgledalo zelo … zanimivo. Ne vem. Priznam, nisem razumela.Vmes so vrgli pločevinke piva na tla in s tem prestrašili občinstvo. Se mi je zdelo, kot tisti holivudski prizor z mačko, presenetit, šokirat … ah, ne. Prosim. Prišla sem uživat ob glasbi. Ampak ne, so bili trenutki, ko so nekateri zvoki zveneli zelooo moteče. Kot, da se spodaj gonijo mačke. In samo najbolj cvileče tipke, so bile uporabljene. Ostale pa so nemo čakale, da pridejo na vrsto. Vrste je bilo konec šele pri simfoničnem orkestru 😉

Itak pravijo, da je umetnost kakršno jo doživiš, se pravi, da je vsak doživi po svoje. Jaz sem ta koncert doživela, kot dogodek na katerem so vsi inštrumenti znoreli ali … pa jih glasbeniki niso znali igrati.

In ko misliš, da ne more biti slabše sem šla na Bill Viola/Michelangelo. Koncept življenja, rojstva in smrti, zelo nazorno prikazani. Pretresljivo, vendar zakaj, zakaj je bil zraven Michelangelo? Povezava, univerzalne teme, krog življenja. Vseeno, če so Violo navdihnila Michelangelove risbe, naj jih uporabi. Ampak ne na tak način, da stojijo zraven, kot nemi opazovalci. Kot tiste tipke na inštrumentih od prej. Kot, da bi morale biti vzhičene nad njegovim delom. Ne vem. Mogoče me niso prepričale temne sobe, kriki rojevanja, bliski v ozadju. Ganila sta me samo videa, ki sta stala drug ob drugem, vmes je bil še eden ampak… video na levi strani je prikazoval žensko, ki rojeva in na desni žensko, ki umira. Kasneje zvedela, da mama ustvarjalca. Iskreno me je ganilo, ker je na isti dan umrla mama prijatelja in sem veliko premišljevala o tem preden sem šla na razstavo. Razstava je bila zelo temačna, kljub temu, da je bilo veliko rojstev. Luč sveta so tokrat nažalost ugledali v temi.

Ampak Traviata…

Македонски

Првата објава годинава. На тема: уметност.

Ова требаше да биде објавено во февруари, ама бидејќи бев зафатена и заборавив, неделскиот концерт Моцарт и Хајдн повторно ме потсети на него.

Како што кажува и самиот наслов блогот е посветен на трите културни настани: операта Травијата, концертот Енсамбле Модерн и изложбата Бил Виола/Микеланџело.

Што имаат заедничко? Ништо. Волшебна класична опера, модерен концерт со кој се претставуваат млади композитори и модерна изложба на амерички уметник со која ги поврзува класичниот во овој случај ренесансниот и модерниот свет.

Од секогаш сум ги сакала класичните работи. Па нека се тоа филмови, книги или само автори од “старо” време. Модерните работи не ми одат баш. Не ги разбирам. Можам да ги гледам и размислувам, ама секогаш мислам дека нешто нема смисла. Нешто недостасува, нешто има премногу, нешто … не е во ред. Црта не може да биде риба или пак мајка со дете. Цртата е црта, или можеби е нешто бесконечно … еве, може да биде и молив. Ама риба? Не знам што треба да и се деси на кутрата риба за да изгледа како црта. Ок, ок некој да ја смачка. Еве. Тогаш може да стане црта, ама некој сега ќе рече дека сум премногу песимистична.

Ла травиата, ах Ла травиата. Беше волшебна. На сцената беше само пренесеното од музиката. Радост, тага, смрт. Тоа го разбирам. Тоа и можам да го почуствувам, а и Верди истото многу добро го има создадено. И тоа беше прекрасно испеано и одиграно на сцената. Тоа е тоа. Оперските пејачи ја следат музиката. Ја чувствуваат, ја пренесуваат …

На концертот од Вито Журај и другите композитори отидов со намера да дадам поддршка на “нашите” изведувачи во странство. “Разочарана” бидејќи веќе беа поддржани од страна на амбасадата во Лондон и воопшто не им беше потребна мојата скромна поддршка, ама тоа е веќе друга приказна. Оваа приказна е за музичките инструменти кои беа “погрешно” употребувани. Хармониката беше употребена наместо тапан, гитарата исто така, а наместо тапанот беа употребени суви гранки. Да, добро прочитавте, гранки. Обични дрвени гранки кои што изведувачите ги тресеа на сцената, а сето тоа изгледаше мошне … интересно. Не знам. Признавам дека не разбрав. За време на концертот исто така фрлија и лименки од пиво со цел да ја исплашат публиката. Сето тоа изгледаше како таа холивудската сцена со мачката, да шокира, исплаши, изненади. Не, благодарам. Ве молам. Дојдов да уживам во музиката. Меѓутоа не, на моменти некои од звуците звучеа преееееемногу непријатно. Како под сцената да има мачки во период на парење. И само најпискавите типки беа употребени. Останатите пак немо чекаа да дојдат на ред. А редот беше дури до симфоничниот оркестар ;).

Ионака викаат дека уметноста е таква каква ја доживуваш, и секој ја доживува по свое. Јас овој концерт го доживеав како настан на кој што сите инструменти полудеа … или музичарите не знаеја да ги употребуваат.

И кога мислиш дека не може да биде полошо, отидов на Бил Виола/Микеланџело. Концептот живот, раѓање и смрт премногу детално прикажан. Потресно, меѓутоа зошто, зошто го имаше Микеланџело. Поврзаност, универзални теми, кругот на животот. Ако Виола го инспирирале сликите на Микеланџело тогаш нека ги употреби, ама не на таков начин да стојат покрај како неми набљудувачи, како типките од клавирот. Како да треба да бидат воодушевени од неговото дело. Не знам. Можеби не ме убедија и темните соби, вресоците на раѓање и флешовите во позадина. Единствено ме трогнаа две видеа кои што беа еден покрај друг, меѓу нив уште едно … видеото од левата страна прикажуваше жена која раѓа а на десната жена која умира. Подоцна дознав дека е тоа мајката на уметникот. Искрено ме трогна бидејќи истиот ден почина мајката на мојот пријател и пред да одам на изложбата размислував за тоа. Меѓутоа изложбата беше премногу мрачна иако имаше многу раѓања. Светлината на раѓањето овој пат за жал ја видоа во темнина.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s