Not my circus not my monkeys


This is one of my favourite idioms. It is Polish and the meaning is “Not my problem“. All good, until you try to use it and people don’t know the meaning. For example, if the debate is about royal family and you use it, the reaction you will get might be “Hold on, are you trying to say that our royal institution is a circus and their members are monkeys?”

Definitely not. 🙂

Communication is already a very hard thing, so try to not make it harder with unknown idioms, or at least explain them. 😉


To je eden izmed mojih najljubših frazemov. Izvira iz poljščine in pomeni “ni moj problem”. Sliši se dobro, dokler ni uporabljen med ljudmi, ki ne vedo, kaj pomeni. Na primer, če je beseda o kraljevi družini in ga uporabimo, je lahko reakcija: “samo trenutek, hočete reči, da je kraljeva družina cirkus in njeni člani opice?”

Vsekakor ne. 🙂

Komunikacija je že tako težavna, zato je ne delajte še težje z neznanimi idiomi, ali pa jih vsaj razložite prej. 😉


Ова е една од моите најомилени фрази. Потекнува од Полска и значи “не е мој проблем”. Звучи добро се додека не ја употребите меѓу луѓе кои не знаат што означува. Така на пример, ако станува збор за кралското семејство и ја употребите, најверојатно ќе добиете реакција “значи, сакате да кажете дека кралското семејство е циркус а нејзините членови се мајмуни?”

Се разбира дека не. 🙂

Комуникацијата и онака е тешка и затоа не ја отежнувајте уште повеќе со непознати фрази или пак објаснете ги претходно. 😉

Shopping in the time of Corona virus


I really started to look forward to our Sunday grocery shopping. Our favourite store is 50 min by foot from our place. We use that time to relax because the road to there is really pleasant and also counts as a workout. Especially on our way back, when we are generously loaded. 🙂 Every time we go we pass by these “Alpine style” houses which are a great reminder of my hometown and they make me feel less homesick.

On our way there we curse people who are too close to us and say hello to those who are two metres away 🙂

While waiting in a queue we can see the same people (workers and buyers) and I am really glad about it. Something constant in this changing world. I like the fact that I am queuing with the same people and that the same person is going to pass me a trolley. I like the fact that everyone is polite and patience, some are reading, some of them are listening to music, some are chatting with us or each other.

There is also one elderly woman in her 80s shopping there. Every Sunday she parks her car near the entrance, buys her groceries and she puts them in the trunk – by herself. I started to admire her and every time I am happy to see her there, as an sign that things are not that bad.

On our way back we always stop at the same house to chat with at first an unknown woman but now almost a friend.

Even though we are politely distancing from each other I am starting to think that somehow that makes us closer – solidarity in time of crisis.


Resnično sem se začela veseliti najinih nedeljskih nakupov. Najina najljubša trgovina je oddaljena 50 minut peš in ta čas lepo izkoristiva za sprostitev, ker je pot do tja zelo lepa in se tudi šteje kot telovadba. Posebej nazaj, ko sva bogato naložena. 🙂 Vsakič greva mimo teh “alpskih” hiš, ki me spomnejo na dom in me naredijo manj domotožno.

Po poti preklinjava ljudi, ki so nama preblizu, in pozdravljava tiste, ki so na dveh metrih 🙂

Dokler čakava v vrsti, opažava iste ljudi (tako kupce kot prodajalce) in sem resnično vesela zaradi tega. Nekaj stalnega v tem nenehno spreminjajočem se svetu.

Veseli me dejstvo, da sem v vrsti z istimi ljudmi in da mi bo vedno ista oseba podala voziček. Veseli me tudi dejstvo, da so vsi vljudni in potrpežljivi, eni berejo, drugi poslušajo glasbo, tretji se pogovarjajo z nama ali med sabo.

Med nami je vedno tudi starejša gospa, okoli 80. Vsako nedeljo parkira svoj avto blizu vhoda, opravi nakup, naloži stvari v prtljažnik – vse sama. Začela sem jo občudovati in hkrati sem je vsakič vesela, ker mi je kot pokazatelj, da stvari le niso tako slabe.

Na poti nazaj se vedno zaustaviva pri isti hiši in počvekava s sprva neznano osebo, ampak sedaj že novo prijateljico.

Čeprav se vljudno izogibamo med sabo, se mi čedalje bolj poraja občutek, da nas to na en način zbližuje – da se solidariziramo v nesreči.


Некако почнав искрено да им се радувам на нашите неделни пазарувања. Нашата омилена продавница е оддалечена 50 минути пеш и тоа време го искористуваме за релаксирање – патот до таму е навистина пријатен и се вбројува во фискултура. Посебно кога се враќаме богато натоварени 🙂 Секогаш поминуваме и покрај овие “алпски” куќи, кои ме потсетуваат на мојот дом и ме прават помалку да тагувам по Татковината.

По патот ги кудиме луѓето кои ни се преблиску и ги поздравуваме оние на два метра 🙂

Додека чекаме на ред ги забележуваме истите луѓе (купувачи и продавачи) и тоа ме прави среќна. Барем нешто е стално во овој променлив свет.

Ме радува кога со истите луѓе чекам на ред и дека истата личност ќе ми подаде количка. Кога сите се учтиви и трпеливи – некои читаат, некои слушаат музика а некои разговараат со нас или меѓу себе.

Со нас е и една постара жена на околу 80. Секоја недела го паркира автомобилот блиску до влезот, накупува, товари во багажник, и така – се сама. Почнав да и се воодушевувам и да и се радувам кога ќе ја видам, бидејќи ми е некаков знак дека состојбата и не е толку лоша.

На враќање, секогаш застануваме пред истата куќа и разговараме со порано само познаничка, а сега веќе наша нова пријателка.

Иако учтиво се избегнуваме сепак се повеќе и повеќе ми се всадува чувство дека тоа почнува на некој начин и да не зближува – да се солидаризираме во несреќата.

One Victorian day in The Foundling Museum and Charles Dickens Museum


This Friday I dived into the Victorian times. I went to visit The Foundling Museum. This museum amazed me with the fact that this institution is created by one man. And if I hear one more time that one is none.

Philanthropist Thomas Coram was campaigning for 17 years to get approval from the king to register this charity under the name hospital, but that is not coming from the word hospital for sick people but is derived from the word hospitality for abundant children. During the Victorian times lots of children died or were orphans, so this institution took care for some of them and gave them salvation.

We can see here some pictures by Wiliam Hogarth, Thomas Gainsborough and Joshua Reynolds donated to this museum as a sign of their support. This institution was also the first public gallery. We can find here also a gallery of the famous Handel,

yes, that one, the famous German composer and here is the place of his last will.

In the same room we can find very comfy seats with speakers, from which we can listen to his music.

Despite the fact that this museum represents a very dark story, it is still worth seeing.

The most memorable thing for me were tokens, left by mothers as signs of recognitions so that children could be reunited with theirs mothers later if they wished, or they could sell the tokens and forget about them. Sad story.

When I decided that it is time to eat something I headed to the Charles Dickens museum and its lovely garden cafe.

I ate my lunch in this beautiful garden cafe, before I dived into the home of Charles and its history.

This home is interesting even if you never read Oliver Twist. But if you did read it and the story touched you, then you will definitely be more moved by the fact that you can step inside the authors office; on the very same place where the story of Oliver Twist was born. Cool, right?

And the fact that you can sit on the Charles’, yes, Charles’, I call him by his name because we know each other, well, ok, he doesn’t know me, but anyway… where was I, aha ok, while you are drinking your coffee in the garden you can realize that you are on the very same spot where Charles drank his coffee with his wife. Probably not in this very same chair, but definitely at this very same place. Mad, right?

At least for me.


Ta petek sem se podala v viktorijanske čase. Šla sem obiskat The Foundling Museum. Bivša sirotišnica. Ta muzej me je navdušil predvsem s tem, da je sirotišnico ustvaril posameznik. In če samo slišim, da en ni noben.

17 let je filantropist Thomas Coram prosil kralja, če mu dovoli ustanovitev te dobrodelne ustanove, ki so jim rekli “hospital”, ampak to ni bolnišnica, temveč izhaja iz besede hospitality, se pravi dobrodelna ustanova za sprejem otrok. V viktorijanskih časih je veliko otrok umrlo ali ostalo brez staršev zaradi revščine in ta ustanova je poskrbela, da so vsaj nekateri izmed njih dobili zatočišče.

Tukaj se nahaja kar nekaj umetniških slik, ki so jih umetniki kot so Wiliam Hogarth, Thomas Gainsborough in Joshua Reynolds podarili muzeju v znak podpore in muzej je baje tudi prva javna galerija. Tukaj se skriva tudi znana Handlova galerija,

ja, to je ta znan nemški skladatelj, v kateri najdemo tudi skladateljevo oporoko.

V isti sobi so tudi zelo udobni stoli z vgrajenimi zvočniki iz katerih se slišijo Handlova dela.

Čeprav je kar temačna tema, je muzej vseeno vreden ogleda.

Najbolj so mi ostali v spominu spominki s katerimi so mame označevale svoje otroke. Vsak je bil unikaten in otroci so ga lahko obdržali, da so se kasneje povezali z mamo, ali pa so ga prodali in pozabili nanjo. Žalostno.

Potem sem se odločila, da je čas, da nekaj pojem in muzej Charlsa Dickensa je bil ta prava odločitev. Sem šla lepo na vrt uživat svoje kosilo preden grem raziskovat notranje prostore muzeja, oziroma dom Charlesa.

Ta dom je zelo zanimiv tudi, če nisi bral Oliverja Tvista. Ampak, če si ga bral in se te je zgodba na en način dotaknila, potem se te bo še bolj dotaknilo dejstvo, da lahko vstopiš v pisarno avtorja in vidiš mizo na kateri je nastala. Noro, kajne?

In že samo dejstvo, da lahko sediš na Charlesovem, ja, jaz ga lahko kličem Charles, ker se dobro poznava… on mene ne ampak sej vseeno, kje sem že bila… aha, ja, vglavnem že medtem, ko srebaš kavo na njegovem vrtu, se zaveš, da je nekoč tudi on z ženo pil kavico tu. Sicer ne na istem stolu, ampak zelo verjetno na istem mestu. Cool, a ne?

Vsaj meni je bilo.


Во петокот се нурнав во Викторијанскиот период. Бев да го посетам музејот Фоундлинг – поранешниот дом за сирачиња. Бев воодушевена од самиот факт дека музејот е продукт на еден човек. И сега само нека ми рече некој, дека е еден како ниеден.

17 години Томас Корам се бореше за тоа кралот да му дозволи да го регистрира домот како добротворна установа. Името беше Фоундлинг хоспитал ама не како болница, туку како изведенка од именката хоспиталити; установа за гостопримство на децата сирачиња. Во Викторијанските времиња многу деца имаа умрено или останаа сирачиња од сиромаштијата, и установата успеа да заштити барем некои од нив.

Тука можеме да видиме неколку слики од Вилијам Хогарт, Томас Геинзборо и Џошуа Рејнолдс подарени во знак на поддршка. Воедно оваа установа била и првата јавна галерија.

Тука се крие и галеријата на славниот Хендел,

да, погодувате, тоа е славниот германски композитор, а тука се наоѓа и неговиот тестамент.

Во истата соба има и екстра удобни фотелји со звучници, преку кои можете да ги слушнете неговите дела.

Иако темата на музејот е малку мрачна, јас сепак го препорачувам.

Најголем впечаток ми оставија обележјата со кои мајките ги обележуваа своите деца. Секој од нив е уникатно изработен, а децата можеа да ги зачуваат; за покасно да ги здружат со нивните мајки, или да ги продадат, и засекогаш да ја избришат нивната трага. Жалосно.

Време беше да каснам нешто, и одлуката да го посетам музејот на Чарлс Дикенс во кој се наоѓа кафичот со прекрасната градина, беше одлична идеја. Во истата и седнав на ручек, пред да навлезам во длабочините од историјата на овој дом.

Музејот е интересен и ако не сте го читале Оливер Твист. А доколку сте го читале и приказната ве има трогнато, уште повеќе ќе ве трогне и фактот дека можете да ја посетите работната соба и да ја видите масата на која Оливер Твист се “роди”. Супер, нели?

А самиот чин што седев во дворот од Чарлс, да Чарлс, јас го викам по име бидејќи добро се познаваме, можеби тој мене не ама… каде ли останав, аха да, додека го сркав своето кафе, ме направи свесна дека и тој некогаш тука со неговата жена го има сркано своето. Можеби не на истава столица, меѓутоа дефинитивно на истово место. Возбудливо, нели?

Барем на мене ми беше.

The Colombian Coffee Company (London Bridge)


Danes je bil po dolgem času en tak umirjen deževen dan v katerem je moj dragi našel en super cool, skoraj popoln plac za kavo.

Izgleda zelo nemikavno, ampak ko stopiš notri, te omami vonj sveže pražene kave in ljubezniv nasmeh ‘kofetarice’ 🙂

Ta mali kafiček temelji na filozofiji ‘pravične trgovine’, ki pomaga kolumbijskim depriviligiranim proizvajalcem kave, da pridejo do svojega težko prigaranega zaslužka. Lastnik kupuje kavo neposredno od proizvajalca po pravični ceni in s tem zagotovi zanesljiv vir zaslužka družinam, ki so že tako v slabem položaju zaradi dolgoletne državljanske vojne. Meni je bila zelo všeč ta njihova filozofija in sem z veseljem naročila svojo kavo ‘gesha’; tako imenovana boginja kave, v tej ljubki skodelici, ki je bila kljub svoji rahli kislosti čudovitega okusa.

Med pitjem se je širil ta omamni vonj pražene kave, ki je veselo poplesavala za mojim hrbtom v tej ljubki mašinici.

Zelo rada se bom vrnila sem, ker bi rada poskusila še kolumbijski način kuhanja kave. In če s svojim pitjem podpiram trgovanje po etičnih načelih, prispevam k zmanjševanjem revščine in spreminjam svet na bolje, potem bom še toliko bolj uživala v tem.


After a long time, today was one of those peaceful rainy days in which my dearest found a very cool and almost perfect coffee place.

Looks very unappealing, but once you step inside you are mesmerized by the freshly roasted coffee smell and the kindest smile of a ‘barista’. 🙂

This small cafe philosophy is ‘fair trade’ which helps Columbian unprivileged coffee producers to their hard earned income. The owner buys coffee directly from the producers and with that provides a reliable source of income for the families which are already in a harsh position because of the civil war. I like this philosophy very much, so I gladly ordered the ‘gesha’ coffee; so called goddess of coffee in this cute cup. Despite its lightly acidity the taste was gorgeous.

While drinking my coffee I was surrounded by a very pleasant aroma of freshly roasted coffee dancing behind my back in this cute little machine.

I will gladly return here because I want to also try the Columbian way of preparing this coffee. And if with my drinking I support the ethical trade, reduce the poverty and make the world a better place, then I will enjoy my coffee even more.


Еден од оние спокојни дождливи денови во кој мојот драги го пронајде ова супер кафуле, скоро идеално место за пиење кафе.Изгледа многу непривлечно, меѓутоа штом влеговме внатре бевме омамени од пријатната миризба на свежо печено кафе и насмевката на ‘кафеџиката’. 🙂Кафулево има филозофија на “праведна трговија” со која им помага на депривилигираните колумбиски произведувачи на кафе да ги добијат нивните тешко заработени пари. Сопственикот на кафулево го купува кафето директно од произведувачите, а со тоа им овозможува стална и сигурна заработувачка на фамилиите, кои се ионака во тешка ситуација поради долготрајната државјанска војна. Ми се допадна овој концепт на тргување и затоа со задоволство го нарачав своето кафе од марката “геша”, таканаречената богиња на кафето, во ова симпатично филџанче. Иако со малку киселкаст вкус сепак беше прекрасно.Додека го сркав прекрасното кафе позади мене се ширеше уште попрекрасна арома на свежо печено кафе кое танцуваше во ова интересно машинче.Со задоволство ќе се вратам во кафулево за да го пробам и кафето припремено на колумбиски начин. И ако со тоа ја поддржувам етичката трговија, намалувам сиромаштијата и го правам светот подобар, тогаш ќе уживам во него уште повеќе.

La Traviata (Royal Opera House), Ensemble Modern (Southbank Centre) and Bill Viola / Michelangelo: Life, Death, Rebirth (Royal Academy of Arts)


My first blog post this year. Subject: art 🙂

This blog post was supposed to be published in February, but I was busy and forgot. The concert Mozart & Haydn on Sunday reminded me once again about it.

As the name suggests I am going to write about three art events: the opera La Traviata, concert Ensemble Modern and the exhibition Bill Viola/Michelangelo. What do they have in common? Nothing. An amazing classic opera, a modern concert in which young composers presented themselves and a modern exhibition by an American artists who tried to create a connection between the classic – in this case renaissance and the modern.

I enjoy classic things from my youth. They can be movies, books or just some creators. Modern things are not for me. I simply don’t understand them. I can look at them, I can think about them, but in my head, all of that is without sense. Something is missing, something is too much, something … doesn’t look right. A line cannot be a fish, or mother with a child. A line is a line … or it can be also something never-ending, a street, ok … it can be also a pencil. But fish? I don’t know what needs to be done to the fish, to look like that. Ok, ok, someone needs to squash her really hard. Voila, then it becomes a line, but now someone will say that I am a pessimist.

La Traviata, huh, La Traviata, it was gorgeous. On the stage was everything that the music was about. Joy, sadness, death. I can understand that. I felt that, and Verdi perfectly projected that. And actors vividly transferred emotions on the stage. This is it, singers follows the music. They felt it, transfered it…

I went to the concert of Vito Žuraj and others because I wanted to support “our” authors abroad. “Disapointed” because they were already supported by the Slovenian embassy and they didn’t need my humble support, but that is another story. Story for this time is that the instruments were used in a “wrong” way.

Accordion was used as a drum, the guitar as well, instead of drums they used tree branches, yes, you read me correcly, branches. Ordinary tree branches which were shaken by the performers in a very … interesting way. I wasn’t sure what to think about that. I admit, that I didn’t understand it. At one particular moment someone throw beer cans on the floor just to scare the audience. It was like that Hollywood scene with the cat …to surprise, to scare … Oh dear, I am sorry, but no thanks. I came to enjoy the music.

But no, there were some sounds which sounded veeerry disturbing. As if there were some cats in heat down the stage. And they used just the most squeking keys on the keyboard. The rest of them were waiting silently to be used, but the end of the waiting line was till the symphonic orchestra.

There is a saying that the art is what you feel while experiencing it, so everyone’s experience is different. I experienced this concert as an event in which all the instruments went crazy … or the musicians didn’t know how to use them.

And when you think that it can’t get any worse, I went to see Viola/Michelangelo. Concept of live, birth and death shown very vividly. Shocking, but why, why was there also Michelangelo. Connection, universal thesis, circle of life. But anyway, if Viola was inspired by Michelangelo’s drawings he can use them, but not in that way to leave them waiting silently like those keys from the concert. As if they had to be delighted by his work. I don’t know. Maybe I wasn’t convinced by the dark rooms, screams of giving birth and background flashes. The only thing which touched me was the 2 videos next to eachother, with another one between them … anyway, the video on the left presented a woman giving birth and on the right side a dying woman. I found out later that the dying woman was arthist’s mother.

I was deeply touched because on that day my friend’s mother died and I was thinking a lot about that before I went to the exhibition. The exhibition was very dark despite showing a lot of births. They’ve seen the light of day in the dark.

But La Traviata…


Moj prvi blog post letos. Tematika, umetnost 🙂

Ta blog bi moral biti objavljen že februarja ampak sem pozabila in me je nedeljski koncert Mozart in Haydn zopet spomnil nanj.

Kot vam že sam naslov pove bo beseda o treh kulturnih dogodkih in sicer o operi La Traviata, koncertu Ensemble Modern in razstavi Bill Viola / Michelangelo. Kaj imajo skupnega? Nič. Čudovita klasična opera, moderni koncert v katerem se predstavljajo mladi skladatelji in moderna razstava ameriškega umetnika, ki hoče narediti povezavo med klasičnim oziroma v tem primeru renesančnim in modernim.

Že od nekdaj imam rada klasike. Pa naj so to filmi, knjige ali pač ustvarjalci starega časa. Moderne stvari mi ne gredo. Jih pač ne razumem. Lahko gledam in razmišljam ampak pri modernem se mi samo zdi, da nekaj nima smisla. Nekaj manjka, nekaj je odveč, nekaj … ni prav. Črta ne more biti riba, ali mati z otrokom. Črta je črta … oziroma lahko je nekaj neskončnega, cesta, evo … lahko je tudi svinčnik. Ampak riba? Ne vem kaj se mora zgoditi ubogi ribi, da bi izgledala, kot črta. Ok, ok, da jo en spešta. Evo. Takrat je lahko črta, ampak nekdo bo sedaj rekel, da sem črnogleda.

La Traviata. Ah, La Traviata, bila je božanska. Na odru je bilo vse tisto o čemer muzika govori. Veselje, žalost, smrt. To razumem. To pač čutim in to je zelo dobro Verdi tudi ustvaril. In to so zelo dobro odigrali in zapeli na odru. To je to, pevci sledijo glasbi. Jo začutijo, prenesejo…

Koncerta Vita Žuraja in drugih skladateljev sem se udeležila, ker sem hotela podpreti “naše” v tujini. “Razočarana”, ker jih je že podprla slovenska ambasada in sploh ne rabijo moje skromne podpore, ampak to je že druga zgodba. Tukaj je zgodba, da so bili glasbeni inštrumenti uporabljeni “narobe”. Harmonika je služila, kot boben, kitara tudi, namesto bobnov so bile uporabljene veje, ja, prav ste prebrali veje. Navadne drevesne veje, ki so jih izvajalci tresli in pri tem vse skupaj je izgledalo zelo … zanimivo. Ne vem. Priznam, nisem razumela.Vmes so vrgli pločevinke piva na tla in s tem prestrašili občinstvo. Se mi je zdelo, kot tisti holivudski prizor z mačko, presenetit, šokirat … ah, ne. Prosim. Prišla sem uživat ob glasbi. Ampak ne, so bili trenutki, ko so nekateri zvoki zveneli zelooo moteče. Kot, da se spodaj gonijo mačke. In samo najbolj cvileče tipke, so bile uporabljene. Ostale pa so nemo čakale, da pridejo na vrsto. Vrste je bilo konec šele pri simfoničnem orkestru 😉

Itak pravijo, da je umetnost kakršno jo doživiš, se pravi, da je vsak doživi po svoje. Jaz sem ta koncert doživela, kot dogodek na katerem so vsi inštrumenti znoreli ali … pa jih glasbeniki niso znali igrati.

In ko misliš, da ne more biti slabše sem šla na Bill Viola/Michelangelo. Koncept življenja, rojstva in smrti, zelo nazorno prikazani. Pretresljivo, vendar zakaj, zakaj je bil zraven Michelangelo? Povezava, univerzalne teme, krog življenja. Vseeno, če so Violo navdihnila Michelangelove risbe, naj jih uporabi. Ampak ne na tak način, da stojijo zraven, kot nemi opazovalci. Kot tiste tipke na inštrumentih od prej. Kot, da bi morale biti vzhičene nad njegovim delom. Ne vem. Mogoče me niso prepričale temne sobe, kriki rojevanja, bliski v ozadju. Ganila sta me samo videa, ki sta stala drug ob drugem, vmes je bil še eden ampak… video na levi strani je prikazoval žensko, ki rojeva in na desni žensko, ki umira. Kasneje zvedela, da mama ustvarjalca. Iskreno me je ganilo, ker je na isti dan umrla mama prijatelja in sem veliko premišljevala o tem preden sem šla na razstavo. Razstava je bila zelo temačna, kljub temu, da je bilo veliko rojstev. Luč sveta so tokrat nažalost ugledali v temi.

Ampak Traviata…


Првата објава годинава. На тема: уметност.

Ова требаше да биде објавено во февруари, ама бидејќи бев зафатена и заборавив, неделскиот концерт Моцарт и Хајдн повторно ме потсети на него.

Како што кажува и самиот наслов блогот е посветен на трите културни настани: операта Травијата, концертот Енсамбле Модерн и изложбата Бил Виола/Микеланџело.

Што имаат заедничко? Ништо. Волшебна класична опера, модерен концерт со кој се претставуваат млади композитори и модерна изложба на амерички уметник со која ги поврзува класичниот во овој случај ренесансниот и модерниот свет.

Од секогаш сум ги сакала класичните работи. Па нека се тоа филмови, книги или само автори од “старо” време. Модерните работи не ми одат баш. Не ги разбирам. Можам да ги гледам и размислувам, ама секогаш мислам дека нешто нема смисла. Нешто недостасува, нешто има премногу, нешто … не е во ред. Црта не може да биде риба или пак мајка со дете. Цртата е црта, или можеби е нешто бесконечно … еве, може да биде и молив. Ама риба? Не знам што треба да и се деси на кутрата риба за да изгледа како црта. Ок, ок некој да ја смачка. Еве. Тогаш може да стане црта, ама некој сега ќе рече дека сум премногу песимистична.

Ла травиата, ах Ла травиата. Беше волшебна. На сцената беше само пренесеното од музиката. Радост, тага, смрт. Тоа го разбирам. Тоа и можам да го почуствувам, а и Верди истото многу добро го има создадено. И тоа беше прекрасно испеано и одиграно на сцената. Тоа е тоа. Оперските пејачи ја следат музиката. Ја чувствуваат, ја пренесуваат …

На концертот од Вито Журај и другите композитори отидов со намера да дадам поддршка на “нашите” изведувачи во странство. “Разочарана” бидејќи веќе беа поддржани од страна на амбасадата во Лондон и воопшто не им беше потребна мојата скромна поддршка, ама тоа е веќе друга приказна. Оваа приказна е за музичките инструменти кои беа “погрешно” употребувани. Хармониката беше употребена наместо тапан, гитарата исто така, а наместо тапанот беа употребени суви гранки. Да, добро прочитавте, гранки. Обични дрвени гранки кои што изведувачите ги тресеа на сцената, а сето тоа изгледаше мошне … интересно. Не знам. Признавам дека не разбрав. За време на концертот исто така фрлија и лименки од пиво со цел да ја исплашат публиката. Сето тоа изгледаше како таа холивудската сцена со мачката, да шокира, исплаши, изненади. Не, благодарам. Ве молам. Дојдов да уживам во музиката. Меѓутоа не, на моменти некои од звуците звучеа преееееемногу непријатно. Како под сцената да има мачки во период на парење. И само најпискавите типки беа употребени. Останатите пак немо чекаа да дојдат на ред. А редот беше дури до симфоничниот оркестар ;).

Ионака викаат дека уметноста е таква каква ја доживуваш, и секој ја доживува по свое. Јас овој концерт го доживеав како настан на кој што сите инструменти полудеа … или музичарите не знаеја да ги употребуваат.

И кога мислиш дека не може да биде полошо, отидов на Бил Виола/Микеланџело. Концептот живот, раѓање и смрт премногу детално прикажан. Потресно, меѓутоа зошто, зошто го имаше Микеланџело. Поврзаност, универзални теми, кругот на животот. Ако Виола го инспирирале сликите на Микеланџело тогаш нека ги употреби, ама не на таков начин да стојат покрај како неми набљудувачи, како типките од клавирот. Како да треба да бидат воодушевени од неговото дело. Не знам. Можеби не ме убедија и темните соби, вресоците на раѓање и флешовите во позадина. Единствено ме трогнаа две видеа кои што беа еден покрај друг, меѓу нив уште едно … видеото од левата страна прикажуваше жена која раѓа а на десната жена која умира. Подоцна дознав дека е тоа мајката на уметникот. Искрено ме трогна бидејќи истиот ден почина мајката на мојот пријател и пред да одам на изложбата размислував за тоа. Меѓутоа изложбата беше премногу мрачна иако имаше многу раѓања. Светлината на раѓањето овој пат за жал ја видоа во темнина.

Eel Pie Island

Majhen otoček sredi Temze, ki je dolg zgolj 500 metrov. To je Eel Pie Island oziroma Otok jeguljne pite ali Pite iz jegulj. Po želji, ker je tudi otok sestavljen iz umetniških želja njegovih prebivalcev ;). Ime je dobil po pitah, ki jih je prodajal takratni hotel na otoku po imenu, no uganite. 😀

V 60′ je bil otok prizorišče slavnih bendov, kot so Rolling Stones, The Who, David Bowie, Pink Floyd, danes je pa dom umetnikov, ki se ukvarjajo s slikanjem, lončarstvom, izdelovanjem kozmetike ali nakita.

Všeč mi je ideja, da je otok zaseben in zaprt za javnost, razen dvakrat v letu, junija in decembra. Takrat umetniki odprejo vrata svojih studijev in lahko pokukaš v drug svet in druge misli. In evo, danes so imeli nekateri izmed umetnikov priložnost spoznati mene 😀

Do otoka se pride preko mosta, ki stoji, kot simbol med realnim svetom Twickenhama in umetniškim Eel Pie.

Majhne vijugaste ceste razkrivajo domove, studije, slike, živali, večinoma mačke, ki so se slučajno znašle na otoku, in kup drugih predmetov, ki so umetniške ali horderske narave.

Skratka, lepo je bilo spoznati in videti tudi ta del Londona, ki je skrit v sožitju narave in reke in v katerem se njegovi ustvarjalci nemoteno poigravajo tako s podobo otoka, kot tudi s človeško domišljijo.


Small island in the middle of the Thames with it’s length of 500 metres. That’s Eel Pie Island created by artistic wishes of its inhabitants. The island got its name from the pies sold there by the hotel with the name, well you can guess. 🙂

In the 60’s the island hosted famous bands like Rolling Stones, The Who, David Bowie, Pink Floyd, but today is the home of artists who paint and create ceramics, cosmetics and jewellery.

I like the idea that the island is private and closed for the public except two times per year in June and December. Then the artists open their studios so you can peek into different world and thoughts. And, today some of them had the opportunity to meet me. 😀

You can access the island by footbridge which stands as a symbol of connection between the real world of Twickenham and the artistic one of the Eel Pie Island.

Тhe small winding paths reveals homes, studios, paintings, animals, most of them cats, who appeared here by accident and other objects of artistic and hoarding nature.

Аnyway, it was nice to see this part of London hidden in the coexsistence of nature and river and in which its inhabitants are playing undisturbed with the image of the island and human fantasy.


Малечко островче среде Темза со должина од петстотини метри. Тоа е островот Ил Пај или Oстровот на пита од јагули или јагулина пита. Како сакате можете да го именувате, бидејќи и самиот остров е креиран од уметнички желби на неговите жители. 😉 Името го добил од хотелот кој продавал пити и се викал, ај погодете. 🙂

Во 60-тите години на островот се одржувале концерти од познати групи како што се Ролинг Стоунс, Д Ху, Дејвид Боуви, Пинк Флојд, а во денешно време е дом на уметници кои се занимаваат со сликање, керамика, козметика и изработка на накит.

Ми се допаѓа идејата дека островот е приватен и е затворен за јавност, освен два пати во годината, во јуни и декември. Тогаш уметниците ги отвараат вратите од нивните студија и можеме слободно да ѕирнеме во некој друг свет и мисли. И еве, денес некои од нив имаа прилика да ме запознаат мене. 😀

Островот го поврзува мост кој стои како симбол на врската помеѓу реалниот свет на Твикенхам и уметничкиот на Ил пај.

Малите кривулести патеки разоткриваат домови, студија, слики и животни, претежно мачки кои се нашле случајно на овој остров а и многу други предмети од уметничка ама и од компулсивно собирачка природа.

Сепак, супер беше што го видов и овој дел од Лондон скриен во симбиоза од природата и реката, и во кој неговите жители спокојно си играат со неговиот изглед и човековата фантазија.

Bletchley Park


Vau. Ta kraj je pa res vreden ogleda. Tja sem prišla, ko so odprli, in odšla, ko so zaprli še Muzej računalništva. V njem sta bila naprava imenovana Bombe, elektromehanska naprava za razbijanje šifer Enigme, in Colossus, prvi elektro mehanski računalnik, ki je bil uporabljen za dekodiranje Lorenzovega stroja

ter polna soba drugih računalnikov, ki so zgledali kot pomivalni stroji.

* Enigma je tak pretkan stroj, ki je skril sporočilo z eno izmed 150 milijonov milijonov milijonov kombinacij ključa, ki je bil del posebnega algoritma.

* Lorenzov stroj je elektromehanski šifrirni stroj, ki so ga uporabljali za teleprinterske zveze.

Bletchley park je bila najbolj varovana skrivnost med drugo svetovno vojno. Dom tako matematikov, kriptologov, ki so bili pripeljani iz Oxforda in Cambridga, kot tudi veliko drugih ljudi različnih poklicev, da bi razbili komunikacijo med nemškimi vojaki, rešili na milijone življenj… ne da bi lahko dali na svoj CV kaj so dosegli in kje so delali.

Vsaj ne do 80. let 😉

Toliko zgodovine leži v Bletchley Parku in nihče še desetletja po vojni ni govoril o tem. Neverjetno, kako je lahko toliko ljudi, baje več kot 10000, obdržalo skrivnost. Noro. Saj res, da je šlo tudi za njihovo kožo in kožo njihovih družin, ampak vseeno.

Poročeni pari med sabo niso vedeli, da oba delata tam. Mogoče sta bila preveč utrujena, da bi se pogovarjala ali sta pa delala v različnih izmenah in nista imela priložnosti.

Šalo na stran…

ta kraj razkriva veliko imen. Verjetno vsi najbolj poznate Alana Turinga, ampak poleg njega je seveda tudi Gordon Welchman, Alfred Dillwyn Knox, da sploh ne omenjam tistih treh fac iz Poljske Marian Rejewski, Henryk Zygalski in Jerzy Różycki zaradi katerih se je vse odvilo veliko hitreje, kot bi se drugače 😉

in seveda na tisoče prevajalcev, lingvistov brez katerih ne bi mogli razbrati dekodiranih sporočil. Sedaj je njihova baraka sicer kavarna ampak me ne moti, ker imam rada kavo…

očitno ne te, kot je videti na sliki ampak zato delno krivim tudi človeka, ki je na mojem dokumentarcu. Ja, Hitler je… ste prav uganili.

Naloga vseh je bila razbiti nemške šifre, predvsem tiste, ki so bile napisane z Enigmo. Ključ Enigme so Nemci menjali na vsakih 24 ur. Noro, kajne?

Vendar so bili noro pametni vsi, ki so pripomogli k razvoju elektromagnetnega stroja Bombe

in kasneje Colossusa. Predvidevali so, da vsa ta sporočila vsebujejo besedi Heil Hitler, itak. Ko so odkrili ti besedi so izdelali poseben načrt, ki so ga poslali operaterju, ki ga je programiral v stroj. Ko se je naprava Bombe ustavila, je operater izpisal geslo, oziroma ključ.

Zgodba je veliko bolj komplicirana in vsebuje veliko matematičnega znanja, permutacije… zato ne bom šla v detajle. Matematika mi nikoli ni ravno nekaj ležala.

Ampak to, kar mi najbolj leži, je biti navdušena. In tukaj je bilo razlogov za navdušenje v izobilju.

ne to. 😀

Najbolj me je navdušilo dejstvo, da je tu delalo veliko število žensk, baje 8000. To je prvič, da so se ženske pojavile v tehnični službi. Pomagale so razvozlati kodo, s katero je komunicirala nemška vojska in pridobile so ključne informacije, s katerimi so skrajšali vojno.

Imele so težko delo. Delale so s stroji, ki so bili glasni, vroči, polni olja… v zelo zatohli sobi. Sedaj se pa pritožujemo, če malo zapiha ali je vroče.

Jaz sem itak gupi.

Manj kot 20 in mi je hladno, več kot 25 in mi je vroče 🙂

Ampak kapo dol tistim trem Poljakom, ki so naredili preboj in razbili šifro. Če je ne bi in če kasneje dela ne bi predali Britancem, Turing in druščina ne bi mogli narediti Bombe in Colossusa. Vojna bi se lahko končala čisto drugače.

Sem pa manj navdušena nad dejstvom, da so se ženske po končani vojni vrnile nazaj na isto družbeno stanje. Prevzele so ponovno tradicionalno družinsko vlogo. Nobena ni mogla v tistem času reči: “tih bod stari in nehaj težit, da nisem sposobna za kaj drugega, ker ti je moja intelektualna sposobnost v Bletchley parku življenje rešila.”

In še najmanj sem navdušena, da je bil Turing, ki je rešil toliko življenj, kasneje obsojen, ker je bil gej. Pri 42. je naredil samomor s cianidom. 😦 Šele leta 2013 ga je kraljica posthumno oprostila, 4 leta po tistem, ko se je premier Gordon Brown leta 2009 javno opravičil.

Družba, ki jo je rešil smrti je njega pahnila v smrt.


Wow. This place is totally worth seeing. I came here the second they opened the door and left when they closed the National Museum of Computing. The museum is a home of the Bombe, an electromechanical device used to decipher Enigma and Collosus, the first electro-mechanical computer used to decipher the Lorenz device, and also home to

a room filled with computers looking like washing machines.

* Enigma is a very clever device which hid the message in one of the 150 million million million combinations of a key, which was a part of the special algorithm.

* Lorenz device is an electro-mechanical enciphering device which was used for a teleprinters signals.

Bletchley park was the most protected secret during the Second World War. Home of the mathematicians brought from Oxford and Cambridge and also home of many people with different professional backgrounds. All with the same task, to break the communication between the German soldiers, to save millions of lives… without a chance to put on their CVs where they worked and on what.

At least not till the 80s 😉

There is so much history in Bletchley Park, but no one talked about it for decades after the war ended. Unbelievable how so many people, around 10000, managed to keep it for themselves. Astounding. Of course their lives and lives of their families were at stake, but still.

Married couples didn’t know among themselves that both worked there. Maybe they were too tired to talk or they worked different shifts and didn’t get the chance.

Joking aside…

this place reveals many names. Probably you are all familiar with Alan Turing but beside him there was also Gordon Welchman, Alfred Dillwyn Knox, not to mention the three lads from Poland Marian Rejewski, Henryk Zygalski and Jerzy Różycki because of whom everything happened way faster than it would have 😉

and of course thousands of translators and linguists, because without them they couldn’t know the meaning of the deciphered message. Now their hut is turned into a coffee shop but I don’t mind because I love coffee…

obviously not this one from the picture but I blame this guy from the documentary. Yes, it is Hitler, your guess is correct.

They all had the same task. To break the German code, especially one from Enigma. Germans changed the Enigma key every 24 hours. Crazy, right?

But people who worked and created Bombe

and Collosus were also crazy smart. They assumed that the words Heil Hitler, (duh) are included in every message. When those two words were discovered, they created a special plan and sent it to the operator who programmed it into the device. When the Bombe stopped the operator wrote the password aka key.

The story is much more complicated and loads of mathematics is included, and permutations… that’s why I am not going to go into details. Mathematics was never suited me.

But what does suit me is to be excited. And reasons to be excited about were plentiful here.

not that 🙂

I was so excited about the fact that there were so many women here, allegedly around 8000. This is the first time for women to appear in technical jobs. They helped to crack the communication code between German soldiers and they got the key information with which they shortened the war.

They had a hard job. They worked with machines which were very loud, hot, full of oil… in a very stuffy room. We are complaining now about a little breeze or when it is a little hot. I admit that I am a Guppy.

Less then 20 is cold for me and more than 25 is already hot.

But hats off to those three Polish men which first broke the code. If they didn’t and if they didn’t give to the Brits all their materials, Turing and the company wouldn’t be able to create Bombe or Colossus. The war could have ended on a different note.

I am less enthusiastic about the fact that women after finished war returned to the same social status. They returned to the traditional family roles. None of them could say: “shut up you old git and don’t tell me I can’t be of any use, because my intellectual skills in Bletchley saved your life!”

And I am even less enthusiastic that Turing, who saved so many lives, was later charged because he was gay. He committed suicide with cyanide when he was 42. 😦
Only in 2013 the Queen pardoned him posthumously, 4 years after prime minister Gordon Brown publicly apologized to him.

The same society that he saved, judged him and pushed him to death.


Ау. Ова место вреди да се види. Влегов во истата секунда кога го отворија и си отидов кога го затворија Музејот на компјутери. Во него беше машината Бомбe, електромеханичка направа за дешифрирање на машината Енигма, и Колосусот, првиот електромеханички компјутер што го употребувале за дешифрирање на направата Лоренц

и полна соба на други компјутери кои изгледаа како машини за миење садови.

*Енигма е една таква паметна машина која ја крие пораката во една од 150 милиони милиони милиони комбинации на клучот, кој е дел од специјалниот алгоритам.

*Лоренц машината е електромеханичка машина за шифрирање која се употребувала за телепринтерски врски.

Блечли парк била најчуваната тајна во Втората светска војна. Таму живееле математичари, криптолози донесени од Оксфорд и Кембриџ, како и многу други луѓе со различни професии. Се со цел да се пробие комуникацијата помеѓу германските војници, да се спасат на милиони животи… без да можат вработените да напишат во својот CV каде и со што се занимавале.

Барем до 80-тите 😉

Во Блетчли парк се крие таква историја што никој не зборува за неа дури и со десетици години после војната. Неверојатно, како можеа толку многу луѓе, дури повеќе од 10 000 да чуваат таква тајна. Да не ти се верува. На крајот на краиштата нивниот живот и животот на нивните фамилии беа зависни од тоа, ама сепак.

Дури и брачни парови не знаеја помеѓу себе дека работат таму. Можеби биле премногу уморни за да муабетат или пак работе работено во различни смени и не биле во можност.

Шала на страна…

ова место разоткрива и многу имиња. Веројатно сите најмногу го познавате Алан Тјуринг, меѓутоа освен него се појавуваат и Гордон Велшман, Алфред Дилвин Нокс, а да не зборувам за трите типчиња од Полска Мариан Рајевски, Хенрик Зигалски и Јержи Росицки кои се заслужни за тоа се да се одвие многу побрзо одошто би се одвило 😉

и се подразбира илјадници преведувачи, лингвисти без кои не би ги разбрале дешифрираните пораки. Сега нивната барака е претворена во кафич, ама не ми пречи бидејќи јас го обожавам кафето…

не баш ова, како што гледате на сликава ама за тоа е крив човекот од документарниот филм. Да, Хитлер е… погодивте.

Сите имаа само една задача, да ги пробијат германските шифри, особено напишаните со направата Енигма. Клучот на Енигмата германците го менуваа на 24 часа. Неверојатно, нели?

Меѓутоа неверојатно паметни беа и луѓето кои ја создадоа електромагнетната машина Бомбе

а подоцна и Колосусот. Предвидуваа дека сите пораки ги содржат зборовите Хај Хитлер – се подразбира. Кога ќе ги откриеја тие два збора изработуваа специјален план и го праќаа на оператерот за да го програмира во машината. Кога Бомбе машината ќе застане тогаш оператерот го испишува геслото односно клучот.

Приказната е многу по заплетена и содржи многу математика, пермутации… затоа нема да навлегувам во детали. Математиката никогаш не ми одела од рака.

Меѓутоа тоа што најмногу ми оди е да бидам восхитена. И тука причините за да бидам восхитена ги има во изобилство.

не ова 🙂

Најмногу ме воодушеви фактот што тука имаат работено многу жени, околу осум илјади. Првпат во тоа време жената се појавува во технична работа. Помагале во дешифрирањето на кодата со која комуницирала германската војска и придобиле битни информации со кои го намалиле времетраењето на војната.

Имале тешка работа. Работеле со машини кои биле гласни, жешки, полни со масло…. во задушлива просторија. Во денешно време се жалиме кога малку ќе дувне или е малку топло. Јас сум ионака Гупи.

Помалку од 20°C и ми е ладно а повеќе од 25°C ми е жешко. 🙂

Меѓутоа им симнувам капа на тројцата од Полска кои ја пробија шифрата први. Ако не го направеа тоа и ако не ги предадеа сите материјали во врска со тоа на Британците, Тјуринг и компанија не би можеле да ги креираат машините Бомбе и Колосус.

Меѓутоа помалку воодушевена сум над фактот дека жените после војната се вратија на истиот општествен статус. Ја превземаа повторно традиционалната фамилијарна улога. Ниту една во тоа време не можела да рече: „ќути таму и не досадувај дека не сум способна за ништо, затоа што мојата интелектуална способност во Блечли парк ти го спаси животот„.

А уште помалку сум воодушевена дека Тјуринг после толку спасени животи го осудиле затоа што бил хомосексуалец. На четириесет и две години се самоубива со цијанид. 😦 Дури во 2013 кралицата постхумно го помилува, четири години откако во 2009 премиерот Гордон Браун му упати јавно извинување.

Општеството што го спаси од смрт го осуди и одведе во смрт.


Že od majhnih nog sem se igrala na pokopališču. Se prav spomnim, da je bilo v bližini bloka starih staršev turško pokopališče, na katerem smo se vedno igrali razno razne igre. Ponoči se mi je tudi prav “lepo” sanjalo, ampak to je druga zgodba.

Danes pa pridem na pokopališče pojest kosilo, brat, prevajat. Tu je mir. Tu je lepo. Tukaj se počutim še posebej živo, ker, roko na srce, tudi sem. 🙂

Včasih pa se samo sprehajam in občudujem lepe nagrobnike. Za razliko od Makedonije, kjer so na pokopališču sami križi in sveče, so tukaj v Londonu pokopališča prekrita z lepimi gotskimi nagrobniki in skulpturami, ki odkrivajo majhne drobce življenja umrlega.

Tukaj se spomnim, kako je vse minljivo in kako drevesa rastejo iz svetega pepela.


Уште како малечка си играв на гробишта. Уште памтам дека во близина на зградата каде што живееја баба ми и дедо ми имаше турски гробишта на кои како деца игравме разни игри. Преку ноќ дури и “убаво” си сонував, ама тоа е друга приказна.

Сега доаѓам на гробишта да ручам, читам или преведувам. Тука е мирно. Тука е убаво. Тука се чуствувам жива, рака на срце и сум 🙂

Понекогаш само се шетам и им се восхитувам на убавите надгробни споменици. За разлика од Македонија каде што има само дрвени крстови и свеќи, тука во Лондон гробиштата се покриени со прекрасни готски надгробни споменици и скулптури, кои ни откриваат мали фрагменти од животот на покојникот.

Тука се потсеќавам како се е минливо и како дрвјата растат од света пепел.


As a little girl I used to play on the cemetery. I remember that there was a Turkish cemetery near my grandparent’s house where we played various games. Then I dreamed some “pleasant” dreams during the night, but that is another story.

Today I come to the cemetery to eat my lunch, read, to translate. It’s peaceful. It’s pretty. I feel more alive here because, frankly, I am. 🙂

Sometimes I am just walking around to admire tombstones. Apart from the Macedonia’s cemeteries where there are just wooden crosses and candles, here in London cemeteries are covered with gothic tombstones and sculptures which unravel small details from deceased’s lives.

I am reminded here how everything is ephemeral and how trees are growing from the sacred ashes.

Bonfire Night a.k.a. Fireworks Night, a.k.a Guy Fawkes Night

Vsako leto v Angliji 5. novembra praznujejo Guy Fawkes Night. Ne bom imela lekcije zgodovine, ker si lahko o tem preberete na netu ampak to je bil tip, ki je hotel v “smodniški zaroti” ubiti kralja Jakoba I. s tem, da razstreli Westminstrski parlament.

Pobu seveda ni uspelo, ker so ga prej ujeli, ker sej vemo kako Britanci ujamejo vse nepridiprave (tudi v današnjem času) in ostali jim vsako leto ploskajo v obliki ognjemeta in zabave. Ponekod tudi zažgejo lutko Guya Fawkesa.

Letos sva sprejela povabilo najinih prijateljev in šla na spektakel ognjemetov v najin lokalni park Crystal Palace.

Prav fascinirana sem bila nad organizacijo celega dogodka. Kljub temu, da smo se veliko pogovarjali, sem vseeno opazila, kako vse poteka brezhibno. Vsi so lepo čakali v vrsti za vstop, za hrano… nobenega prerivanja, dretja, skakanja čez ograjo… vsaj jaz tega nisem opazila, pa veliko opazim 🙂

Vrsta za hrano se je raztezala čez vso prizorišče in je bila dolga 40 min, ampak to je tudi del dogodka. Ta čas izkoristiš, da se družiš in pogovarjaš. Še dobro, da so bili v vrsti za kavo samo trije, ker drugače bi šel ognjemet po gobe 🙂

Alkohol je bil prepovedan, ker v nasprotnem, a si predstavljate,

da bi to na sliki počeli pijani ljudje? Jaz bi bila potem lutka Guya Fawkesa 🙂

Ognjemet je trajal dobrih 20 minut v ritmu glasbe filma The greatest showman. Čudovito.

Po končanem ognjemetu so vsi šli domov v eni taki lepi vrsti, da sem samo zijala.

Najbolj zanimivo je, da ljudje po končanih dogodkih, tokrat po ognjemetu, zapustijo prizorišče takoj.

Vsak gre na svojo stran in ne postopa okoli po prizorišču do jutranjih ur in moti čistilce, da bi počistili in šli prej domov 🙂


Во Англија секоја година на 5 Ноември се слави ноќта на Гај Фокс.

Нема да ви држам лекција по историја, затоа што можете да си прочитате на интернет, ама тоа е типчето кое сакаше да го убие кралот Јаков I во т.н Барутен заговор со тоа што ќе ја крене во воздух Вестминстерската палата.

На типчето се разбира не му успеа, бидејќи го фатија. На сите ни е јасно дека Британците (и во денешно време) се вешти во тие работи и останатите им аплаудираат со огномет и забава. Некаде дури и палат кукла на Гај Фокс.

Годинава ја прифативме поканата на нашите пријатели и отидовме на спектаклот од огномети во нашиот локален парк Кристал Палас.

Ме воодушеви колку беше настанот организиран. Иако повеќето време ми помина низ разговор сепак забележав како сè се одвиваше без проблем. Сите стрпливо чекаа во редиците за влез, храна… без гужвање, викање, скокање преку ограда… барем јас ништо не забележав, а по обичај јас сум од тие што се забележуваат. 🙂

Редицата за храна се распростираше низ целото место на настанот и беше долга 40 минути, меѓутоа и таа е дел од настанот. Тоа време го искористуваш за дружење и разговор. Ќути што во редицата за кафе имаше само тројца, инаку отиде огнометот 🙂

Алкохолот беше забранет инаку само замислете си

ова на сликата да го прават пијани луѓе. Јас би била куклата на Гај Фокс.

Огнометот кој беше во ритамот од музиката на филмот The greatest showman траеше 20 минути. Прекрасно.

Кога огнометот заврши сите си отидоа накај дома формирајќи една таква убава редица на луѓе што не можев да верувам.

Интересно е тоа што луѓето после настаните, во случајов после огнометот го напуштаат крајот веднаш.

Секој оди на своја страна и никој не останува на крајот од настанот до сабајле, да им смета на чистачите во чистењето и одењето дома порано 🙂


Every year on 5 November people in England celebrate the Guy Fawkes night. I am not going to have history lecture because you can read all about that on internet, but that was a man from the Gun Powder plot who wanted to kill King James I in the Westminster Parliament attack.

The guy didn’t succeed because they caught him. We all know how successful British are in catching the bad guys (even today) and the rest are applauding them in form of fireworks and parties. In some places they also burn an effigy of Guy Fawkes.

This year we accepted the invitation from our friends and went to the local spectacle in the Crystal Palace park.

I was pleasantly surprised how organized the event was. Even though we talked so much I still managed to notice that everything went smoothly. Everyone was waiting patiently in the queue for entrance, food… there was no scuffle, no shouting, no jumping over the fence… at least I didn’t notice any of that and usually I am the one noticing those kinds of things. 🙂

Queue for the food was 40 minutes long and was almost over the whole scene, but that was also a part of the event. You can use that time to talk and catch up with your friends. Luckily there were only three people in the queue for coffee otherwise the fireworks would have been ruined.

Alcohol was prohibited otherwise can you imagine

this thing on the picture performed by drunk people? I myself would have been the Guy Fawkes effigy.

The fireworks lasted 20 minutes in the rhythm of the soundtrack of The Greatest Showman. Magnificent.

After the fireworks everybody went home forming another nice queue which took my breath away.

The most interesting thing is how people imidiately after the performances, in this case the fireworks, go home.

Everyone goes its own way and no-one wanders around and disturbs the cleaners from cleaning and going home earlier 🙂

Coal Drops Yard

As the name suggests, the yard was originally built to receive the trains carrying coal mined in England’s northeast. Now this Victorian brick arches are hosts of many stores, cafes and restaurants.

Today the first place I visited was the Visitor Centre where both of our tours started.

First one was the Architecture tour where one of the people involved explained all challenges and plans regarding to the birth of this iconic centre. It was interesting and fun.

The second tour was Heritage one with this energetic lovely lady whose name I forgot. Her profession is in archaeology but she had great skills and personality to be a tourist guide.

At the end of the tour we got free coffee 🙂 Free tour and coffee, what else can one want.

Ammm… food 😀

There are three restaurants for now in the shopping area. Two restaurants with Spanish food were full and waiting time was 40 minutes. The third one was a lovely European bar/restaurant Vermuteria which closed at 13. Bloddy lazy Europeans 😀 That was a little odd but who am I to judge about the odd things.

The “ASK me” lady recommended the Lighterman and we went there. I wouldn’t recommend it at all. Greasy fish and chips, and burger wasn’t good at all. Hygiene 0. Dirty tables, cutlery, plates. The only good thing was the canal beside it and a great customer service. That’s it.

And then we found Canopy market.

Vibrant market with street food stalls. I regretted going to Lighterman even more when I saw all delicious food served here. I am not sure about the hygiene but there were no plates involved 😉 And Churros were well.. you can see by my face here.

There are also loads of restaurants around King’s Cross & St Pancras station and Granary square.

After that we went to see the Gasholder park which was amazing. Circle of pleasant day was complete here.

I love the idea how in England people preserve the old historic parts of things and they just add the new practical and modern ones.


For example this Gasholders residential apartments.


The canal changes its water around them, grass is also new and growing every day, but their body and scale of their frames are there standing still to bodyguard the new life form inside them.



Kot že ime pove, je bilo “dvorišče” zgrajeno za sprejem premogovniških vlakov iz severovzhodne Anglije. Sedaj ti viktorijanski opečnati loki gostijo veliko trgovin, kavarn in restavracij.

Danes sem začela z obiskom Centra za obiskovalce, kjer sta se oba moja ogleda začela.


Prvi je bil arhitekturni ogled, ki ga je vodil eden izmed sodelujočih na projektu, ki je razložil vse načrte in izzive povezane s tem projektom. Bilo je zelo zanimivo in zabavno.


Drugi ogled je bil zgodovinski s to čudovito osebo, katere ime sem na žalost pozabila. Po poklicu arheologinja, vendar z izjemnimi sposobnostmi in osebnostjo za turistično vodičko.

Na koncu vodenja smo dobili tudi zastonj kavo. Zastonj vodenje in kava, kaj več si lahko še človek zaželi.

Ammmm… hrano?


Zaenkrat so tri restavracije v trgovskem centru. Dve s špansko hrano, ki sta bili polni in čakalni čas je bil 40 minut, in tretja, prijeten evropski bar-restavracija, ki so jo zaprli že ob enih. Prekleti leni Еvropejci. Sicer malo čudno, ampak kdo sem, da sodim o tem.

Gospa za informacije, oziroma “vprašaj me”, je svetovala restavracijo Lighterman in tja smo tudi šli. Je ne priporočam. Premastna riba in pomfri, pa tudi burger ni bil nič posebnega. Higijena 0. Umazane mize, pribor, krožniki. Edina dobra stvar je bil kanal zraven in odlična postrežba. To je nekako tudi vse.

In potem smo našli Canopy market.


Živahna tržnica s stojnicami s hrano. Še bolj sem obžalovala, da sem šla v Lighterman, ko sem videla kakšna je ponudba hrane tu. Glede higiene nisem prepričana, ampak vsaj ni bilo nobenih krožnikov. In Churosi so bili… saj lahko vidite na sliki.


Še veliko restavracij je zraven postaj King’s Cross in St Pancras in Granary square.

Po tem smo šli pogledat še Gasholder park, ki je bil čudovit. Krog čudovitega dne je bil sklenjen.


Zelo mi je všeč kako v Angliji ljudje ohranijo stare zgodovinske dele in samo dodajo nove, praktične in moderne.

Kot na primer ti stanovanski apartmaji.


Kanal menja vodo okoli njih, okoli njih vsak dan raste nova trava, samo njihova zgradba in velikost njihovih okvirjev stoji strumno, da bi zaščitila novo življenje, ki se nahaja znotraj.



Како што и самото име кажува, „дворот„ е изграден за да ги пречекува возовите со јаглен од северноисточниот дел на Англија. Денес во тие викторијански арки од тули се вдомени многу продавници, кафулиња и ресторани.

Денот го започнав со посетата на Центарот за посетители, од каде што започнаа двете мои тури.


Првата беше архитектурна, која што ја водеше еден од учесниците на проектот, кој ни ги објасни сите планови и предизвици поврзани со самиот проект. Беше интересно и забавно.


Другата тура беше историска која ја водеше една прекрасна личност на која што за жал и го заборавив името. По професија археолог, меѓутоа со извонредни способности и карактер за туристички водич.

На крајот добивме и бесплатно кафе. Бесплатна тура и кафе, што повеќе човек да посака.

Амммм… храна?


Сега за сега во трговскиот центар има само три ресторани. Два со шпанска храна, кои беа полни и се чекаше 40 минути и третиот бар/ресторан, кој што затвори уште во еден. Проклети мрзливи Eвропејци. Малку необично, ама која сум јас да судам.

Госпоѓата за информации односно „прашај ме„ ни го препорача ресторанот Lighterman. Јас не го препорачувам. Рибата и помфритот беа премногу мрсни, а и хамбургерот не беше ништо посебно. Хигиена 0. Валкани маси, прибор за јадење, чинии. Единствената добра работа беше каналот покрај него и одличната услуга. Тоа беше се.

Потоа го најдовме Canopy market.


Енергично пазарче со тезги со храна. Кога видов каква храна се нуди на тезгите, уште повеќе ми беше жал, дека бевме во Lighterman. Околу хигиената не сум сигурна, затоа што немаше чинии. Ама Чуросите беа… можете да видите на сликата.


Уште повеќе ресторани има на King’s Cross и St Pancras и Granary square.

Потоа отидовме да го погледнеме и Gasholder park, кој што беше прекрасен. Со тоа се затвори кругот на прекрасниот ден.


Многу ми се допаѓа како во Англија ги задржуваат старите историски делови на нештата, а модерните и практичните само им се додаваат.

Како на пример овие станбени апартмани.


Каналот ја менува водата околу нив, и околу нив секој ден расте нова трева, само нивната конструкција и големината на рамките стојат исправено, за да го заштитат животот кој се наоѓа во внатрешноста.